Χρήστος Δάντης: «Η ζήλια των γυναικών με δυσκόλεψε στη δουλειά μου, με πήγαινε πίσω»

Ο Χρήστος Δάντης ήταν καλεσμένος του Νίκος Γρίτσης στην «Αστερόσκονη» του Action 24 και μίλησε μαζί του για τον έρωτα, τη ζήλια, τον ναρκισσισμό, αλλά και τη Eurovision. «Η ζήλια των γυναικών με δυσκόλεψε στη δουλειά μου. Αρκετές φορές σε κάνει πίσω η ζήλια των ανθρώπων. Μπορεί να το έχω κάνει και εγώ σε μία από τις γυναίκες αυτές. Αλλιώς είσαι όταν είσαι μόνος σου. Πρέπει εσύ να βρεις τα όριά σου, όχι να σ' τα θέσει κάποιος.

Καλό είναι να την κρατάς την ευτυχία, να την πίνεις γουλιά γουλιά για να έχεις τρόπους να ελιχθείς, να συνεχίσεις. Αλλιώς, αν καταπιείς τη στεναχώρια που σου μοιράζει η ζωή, γιατί μοιράζει η άτιμη πολλή στεναχώρια, δεν θα μπορέσεις να συνεχίσεις, αν δεν έχεις κάτι να σε τονίζει κάθε λίγο. Ευτυχία είναι η ηρεμία. Το να μπορείς να κάθεσαι παρέα με τον εαυτό σου. Είναι πολύ σημαντικό να τον ανέχεσαι τον εαυτό σου, γιατί μπορεί να σε βάλει σε μπελάδες. Υπήρχαν εποχές που δεν ανεχόμουν τον εαυτό μου. Είμαστε δυαδικές προσωπικότητες, δεν είμαστε ποτέ ένας. Αυτός ο δεύτερος πάντα σε ταλαιπωρεί. Πρέπει να τα βρεις μαζί του. Πρέπει να κάτσεις να συζητήσεις, να τον ανεχτείς».

«Η μάνα μου είχε φάει αρκετό ξύλο»

«Ο έρωτας είναι ερώτημα. Ακόμα και τη στιγμή που νιώθεις ερωτευμένος, δεν ξέρεις αν είσαι σίγουρος. Πρέπει να περάσει χρόνος και να περάσει πολλά δεινά ο έρωτας για να σου δώσει την απάντηση. Και δεν πρέπει να υπάρχει εγωισμός, αυτό είναι ανεπίτρεπτο γιατί μπορεί να οδηγήσει αλλού. Το έχω ζήσει αυτό μέσα στην οικογένειά μου. Μεγάλωσα από μια μάνα η οποία έχει φάει αρκετό ξύλο, είναι ό,τι χειρότερο».

«Η Eurovision σε καταπίνει κιόλας»

«Έζησα τη Eurovision σαν ένα πανηγυράκι εύθυμο, χαζοχαρούμενο που όμως οι παράγοντες σε όλες τις χώρες, οι εταιρίες κλπ. είδαν ότι αυτό το πράγμα έχει ψωμί, έχει εμπορικότητα, έχει φράγκα, μάγκες να το στηρίξουμε. Και αυτή τη στιγμή έχει γίνει κάτι πολύ σοβαρό για την Ευρώπη όσο περίπου το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, μόνο από εκεί που έχουμε μια παράδοση να στέλνουν μονίμως καλά τραγούδια, υπάρχει ένας πήχης που δεν υπάρχει στη Eurovision.

Όμως από πέρσι που ένα τόσο καλό τραγούδι, η Αστερομάτα της Κλαυδίας, πήγε τόσο καλά βλέπω τη διάθεση και την τάση να στείλουν καλά τραγούδια, ωραίες παραγωγές, ωραίες φωνές και με κάνει πάρα πολύ χαρούμενο. Γιατί και να μην περάσουν κάποια τραγούδια θα γίνουν επιτυχίες μέσα από αυτήν την κατάσταση. Η Eurovision όμως σε καταπίνει κιόλας, δηλαδή πρέπει να είσαι έτοιμος και για την τελική πτώση. Πάντως είμαι πολύ αισιόδοξος για αυτή τη Eurovision γιατί τουλάχιστον βλέπω ωραίο υλικό».

«Όταν κάτι άρεσε στην ομάδα μου, για μένα ήταν επιτυχημένο»

«Δεν είχα ποτέ θέμα με τον ναρκισσισμό! Δηλαδή, ούτε πριν κάνω το πρώτο μου άλμπουμ, δεν το είχα καθόλου. Ένιωθα, ίσως γιατί φταίει ο εαυτός μου, πως είχα έναν αυστηρό κριτή μέσα μου, ο οποίος όταν άκουγε μια ηχογράφηση έλεγε, δεν το κάνεις καλά. Πάμε μέσα. Και αν έφευγα από το στούντιο και δεν το είχα διορθώσει, θα με στοίχειωνε όλη τη μέρα, δεν θα κοιμόμουν.

Όταν ολοκληρωνόταν λοιπόν και γινόταν όπως ήθελα, αυτό για μένα ήταν επιτυχία. Όταν άρεσε στους κολλητούς μου. Όταν ικανοποιούσα την ομάδα μέσα στην οποία βρισκόμουν. Αυτοί γνώριζαν τη μουσική που γνώριζα και εγώ. Θαύμαζαν την ίδια μουσική και όταν άρεσε σε αυτούς για μένα ήταν επιτυχημένο ήδη».